Fréttir

Vķsir.is - Óskar eftir ašstoš viš upprunaleit sķna: „Af hverju var ég skilin eftir į barnaheimili til žess aš veslast upp?“

Mynd: Kolbrśn Sara
Mynd: Kolbrśn Sara

„Eg fór til Kirshir ķ sumar og hitti fólkiš mitt žar. Ef žś vilt einhvern tķmann reyna aš hafa upp į žķnu fólki žį er ég meira en til ķ aš hjįlpa.” Svona hljóšušu skilabošin sem fengu Kolbrśnu Söru Larsen til aš hefja leitina aš uppruna sķnum, „lķta hvorki meira né minna en 33 įr aftur ķ tķmann og freista žess aš opna eina mjög svo žunga og lamaša hurš.“

Kolbrśn Sara var einungis kornabarn žegar hśn var skilin eftir į barnaheimili ķ Tyrklandi „til aš veslast upp” eins og hśn kemst aš orši ķ Facebook-fęrslu sinni. Hśn leitar nś ašstošar viš aš hafa upp į lķffręšilegum foreldrum sķnum og svörunum viš žeim spurningum sem hafa leitaš į hana ķ gegnum įrin. 

Kolbrśn Sara var ęttleidd af ķslenskum foreldrum sem hśn segir aš hafi alltaf haft upplżsingar um fyrra lķf hennar uppi į boršum og hafi hśn žvķ alltaf vitaš aš hśn vęri ęttleidd. 

Žaš var žó vinabeišni og skilabošin hér aš ofan sem fengu hana til aš hefja leitina aš upprunanum į nż, „sem snéru ryšgašri taug ķ gang” eins og hśn kemst aš orši.
„Hśn veršur ekki aušveld og margar hindranir eru ķ veginum. Enginn lykill er fyrir hendi og engin töfražula veršur kvešin. Henni gęti allt eins veriš skellt aftur ef hun į annaš borš lokast upp. Enn eitt er vķst aš rónna finn ég ekki fyrr en ég veit og skil af hverju ég varš ”fyrir” Ķslands og ”eftir” Tyrklands barn,” segir Kolbrśn. 

Finnur fyrir rótleysi og er öšruvķsi ženkjandi
Žrįtt fyrir žetta segist hśn ekki munu finna sįlarró ef hśn rįšist ekki ķ leitina. Hśn verši aš fį svör viš žvķ hugarangri sem hefur plagaš hana sķšustu įr og įratugi. 

„Į ég systkini? Lķkist ég (lķffręšilegu) mömmu minni eša pabba? Hvernig lķfi lifa žau? Hvaša erfšasjśkdómar plaga fólkiš mitt žarna syšra? Tengist fortķšin mķn žvķ aš ég finn fyrir rótleysi og aldrei fundiš fyrir heimžrį (svona eins og sumir śtskżra heimžrį)? Af hverju hefur mér aldrei fundist ég tilheyra įkvešinni ętt/fjölskyldu annarri en mömmu og pabba eša afa og ömmu? Af hverju hefur mér fundist ég alltaf vera öšruvķsi ženkjandi og alltaf eytt mikilli orku ķ aš passa inn ķ einhvers konar fallega mynd? Ętli ég sé kannski gleymda prinsessan sem į aš erfa höll meš sķki umkringda og žess vegna send til aš deyja?“ spyr Kolbrśn Sara sem efast žó um aš žessu kunni nokkurn tķmann veriš svaraš. 

Hśn leitar žvķ ašstošar vina, vandamanna og annarra įhugamanna sem hśn hvetur til aš hafa samband viš sig. 

„Kannski verš ég mjög fręg og žetta einstakt tękifęri til žess aš rita söguna mķna. Hver veit hvaš framtķšin ber ķ skauti sér,“ segir Kolbrśn ķ lok fęrslu sinnar og lętur myndina hér aš ofan fylgja meš – „ mynd af fyrstu skrefum Tyrknesku prinsessunnar meš mömmu sinni į Ķslenskri grundu. Tįknręn mynd fyrir fyrstu skrefin mķn į vit nżrra ęvintżra,“ eins og Kolbrśn Sara Larsen kemst aš orši. 

Fęrsluna hennar mį nįlgast hér aš nešan en Kolbrśn segist hafa fengiš grķšarlega góš višbrögš sķšan hśn birti fęrsluna ķ gęr. 

Vķsir.is - Óskar eftir ašstoš viš upprunaleit sķna: „Af hverju var ég skilin eftir į barnaheimili til žess aš veslast upp?“


Svęši