Fréttir

Morgunblađiđ - Kom frá Indónesíu fyrir 30 árum

Fađir hennar sótti hana til Indónesíu ţegar hún var ađeins ţriggja vikna gömul. Ţađ var áriđ 1982 og hefur ćttleiđingarferliđ tekiđ stakkaskiptum á ţessum ţrjátíu árum. „Ţađ er ljótt ađ segja ţađ en ţađ má eiginlega segja ađ ţađ hafi veriđ sett frímerki á börnin og ţau send í burtu. Ţađ var engin áhersla lögđ á tengslamyndun viđ upprunalandiđ,“ segir Vigdís Ósk Häsler Sveinsdóttir, hérađsdómslögmađur, ţegar hún rifjar upp sögu sína. Vigdís er í dag í stjórn Íslenskrar ćttleiđingar og ţessi málaflokkur er henni einkar hugleikinn. Hún á tvćr dćtur, tveggja og átta ára, og segist ekki útiloka ţann möguleika ađ ćttleiđa barn líka. „Mér finnst allt svo vel heppnađ hvađ varđar mig og mína fjölskyldu ţó ađ viđ höfum ekki haft tćkifćri til eftirfylgnisţjónustu í ţá daga,“ segir Vigdís. Hún tók sér nýlega ársleyfi frá vinnu sem lögmađur og leggur nú stund á nám í alţjóđlegu sakamálaréttarfari í Bretlandi. Eina dökka barniđ í bekknum Foreldrar Vigdísar voru ekki mikiđ ađ rćđa ţađ viđ hana ađ hún vćri ćttleidd en ţađ var heldur enginn feluleikur á heimilinu. „Foreldrar mínir voru alltaf međ myndaalbúm frá ferđinni tiltćkt. Ţó ađ ţađ hafi aldrei veriđ beint talađ um ţetta ţá vissi ég auđvitađ alltaf ađ ég vćri ćttleidd. Ađ alast upp sem dökkt barn á Íslandi á ţessum tíma var sérstakt, ég var alltaf eini krakkinn í bekknum međ dökka húđ. Ţađ er meira ađ segja ennţá ţannig í dag. Ţađ eru ekki margir sem eru međ dökka húđ sem starfa í lögmennsku á Íslandi,“ segir Vigdís. Hún rifjar upp eitt eftirminnilegt atvik sem gerđist í bakaríi ţegar hún var sjö ára. „Konan sem afgreiddi okkur sagđi viđ mömmu ađ henni fyndist viđ alveg svakalega líkar. Mér fannst ţetta rosalega skrítiđ af ţví ađ ég er ekkert lík mömmu minni af augljósum ástćđum. En hún meinti meira fasiđ og persónuleikann og ţađ skildi ég seinna,“ segir Vigdís Viđmótiđ hefur breyst međ árunum Neikvćđ orđ í garđ Vigdísar féllu stundum út af litarhćttinum og sárnađi henni ţađ auđvitađ mikiđ. „Ţađ getur veriđ erfitt fyrir marga ađ upplifa svona útilokun, sérstaklega ef stuđningurinn heima fyrir er ekki nćgilega mikill. En auđvitađ hefur ţetta breyst međ árunum og í íslenskum bekkjum í dag eru mörg börn frá ólíkum löndum. Öll ćttleidd börn verđa á einhverjum tímapunkti međvituđ um ađ ţau skera sig úr samfélaginu og ţá ţarf barniđ stuđning sem hvetur til sterkari sjálfsmyndar.“ Eins og hjá flestum börnum sem hafa veriđ ćttleidd kom ađ ţeim tímapunkti hjá Vigdísi ađ hún vildi rćđa uppruna sinn. Ţá var hún orđin 16 ára og byrjuđ í menntaskóla. „Ég nefndi ţetta viđ pabba og ţađ var ekkert mál. Hann sagđi líka viđ mig ađ hann hefđi alveg eins átt von á ţessu en ég fullvissađi foreldra mína um ađ ţađ var engin afneitun í gangi af minni hálfu gagnvart ţeim. Tenging viđ Indónesíu segir Vigdís ađ sé óneitanlega til stađar. „Ég hef alltaf haft mikiđ dálćti á asískum mat, alveg frá ţví ađ ég var pínulítil. Ég vildi aldrei kartöflur, ég vildi alltaf hrísgrjón. Kannski er ţetta í blóđinu, ég veit ţađ ekki,“ segir Vigdís og hlćr.

Morgunblađiđ - Kom frá Indónesíu fyrir 30 árum


Svćđi